درباره آن پانزده هزار نفر و این چند نفر

فکر کردم که اگه این اتفاق تو استرالیا افتاده بود چطوری بود. یعنی مثلا اگه یه قهرمان ورزشی یا یه هنرپیشه معروف رو یکی زده بود کشته بود و مجازات اعدام هم مجاز بود و قرار بود نصف شب قاتل رو دار بزنن چی می‏شد؟ یعنی هیچ کس از خونه بیرون نمی‏آمد؟ سخت می‏تونم قبول کنم که شلوغ نمی‏شد. خیلی جاها می‏خونیم که یکی نوشته من نمی‏تونم بفهمم چرا این‏همه ملت برای تماشای یه اعدام جمع شدن. به نظر من اصلا مهم نیست که همه بفهمن یه عده چرا برای یه کاری جمع شدن. مثلا شاید خیلی ها نتونن بفهمن چرا کلی استرالیایی وسط نصف شب زمستون جمع شدن فوتبال استرالیا آلمان رو ببینن که با اون افتضاح ببازه. یا نفهمن چرا این همه آدم از شب قبل واسه آی‏پد دو صف کشیدن و تو خیابان خوابیدن با این‏که آی‏پد یک شون هم همراه‏شون بوده. صرف‏ نظر از این‏که شما درک کنید یا درک نکنید که این‏ها چرا این کار رو می‏کنن اگر واقعا فکر می‏کنید این کار اشتباه است باید یه کاری براش بکنید. مبارزه روشنفکرهای ما با اعدام این شده که چند روز قبل‏ و بعدش تو اینترنت یه کم گرد و خاک کنن و برن منتظر اعدام بعدی بشینن. من هم نمی‏فهمم و نمی‏خوام هم بفهمم که چرا طرف از خواب‏ش زده کله سحر پاشده رفته تماشای اعدام. ولی تویی که به کل مملکت و آدم‏های توش فحش می‏دی به خاطر این اتفاق چرا از خواب‏ت نزدی بری مخالفت کنی. نه من اصلا نمی‏گم کسی هزینه بده. دیگه خودمون رو می‏شناسیم دیگه. یه تکه مقوا دستت می‏گرفتی روش می‏نوشتی اولیای دم لطفا بخشش یا هر چی که دوست داشتی که هنجار شکنی نباشه و انسانی باشه. من راحت می‏تونم تصور کنم که برای اون اعدام خیالی‏م تو استرالیا کلی تماشاچی بیاد. ولی نمی‏تونم تصویر یه تعداد دیگه رو از تخیل‏م بیرون کنم که با پلاکاردهاشون و کتابچه‏هاشون و صحبت‏هاشون نشون بدن که موافق این کار نیستن. تفاوت ما با بقیه کشورها تفاوت عوام‏مون نیست. تفاوت خواص‏مونه